yıllık spor salonu üyeliği tuzağı

tamamen bir anlık hevesle, sanki içerideki aletler beni üç günde adriana lima'ya çevirecekmiş gibi kandırılıp imzaladığım o lanet sözleşme. o kadar parayı indirimdeki o çantaya verseydim en azından dolabımda somut bir mutluluk dururdu, şimdi elimde kalan tek şey devasa bir vicdan azabı. ilk hafta şov olsun diye aldığım fosforlu takımlarla gidip aynada fotoğraf çekildikten sonra, o kartın cüzdanın en karanlık köşesinde yavaş yavaş çürümesini izlemek tam bir trajedi resmen.

içerideki ortam zaten ayrı bir kaos, herkes sanki olimpiyatlara hazırlanıyor, hoca desen seninle ilgilenmek yerine aynada kendi biceps'ini öpmekle meşgul. hayır yani bir kere de gelip squat formunu düzelt be adam, bel fıtığı olacağız senin yüzünden. neyse sonuç olarak yine giden paralar ve evde cips yerken instagram'daki fit vücutlara bakıp ağlama seansları kaldı bize.