bu işlere heves eden gençlere naçizane bir çift lafım var, ben gördüm geçirdim, otuz yıl önce de böyleydi şimdi de böyle. banka işlerini, resmi evrakları sakın hafife almayın, bir imza eksik olsa aylarca kapı kapı dolaşırsınız, her ülkenin kendine has bir bürokrasi labirenti var, temkinli olun.
ha şunu da söyleyeyim, gurbet dediğin gül dibinde bitmez, mis gibi memleketinizde oturun demiyorum ama giden bilir yolunu, dönüş bileti cebinizde dursun. tecrübe dediğin pahalı bir öğretmendir, ben o parayı çoktan ödedim, siz deftere yazın.
yurt dışında yaşamak deyince herkesin gözünde bir cennet yeresi beliriyor ama bu işi ben gördüm geçirdim, o kadar toz pembe değil. ben de bir zamanlar akrabaların yanına havaalanından adım attım, ilk günler eh işte idare eder dedik, bereket versin alışıyor insan; asıl mesele ikinci aydan sonra başlıyor. tek maaş dizgesiyle ne kira ne pazarlık, tek tıp buz yok havasında. nezaket deyince de, biz gidersek, gidilen ülkedeki vatandaş kendi iç kurumlarının nasıl işlediğini biliyor; bir banka hesabı açayım derseniz, ev kirasına istenen belge sayısı bizdeki iki belge değil, oturma izni parmak banyo gibi istekler. banka tarafına gelince işi ben gördüm ben bilirim; gerek kredi notu gerek türkiye'deki sicil etkisi derken bülçe öyle bir bitmez tükenmez ki insanın başını ağrıtır.
velhasıl genç kardeşlerime öğüt: yurt dışına fikri bir yolculuğa çıkacaksanız tahliye gibi değişik manzaraya bakın, ama banka kredi kartı hesabı açayım, geri gönderilecek havale diyorsanız hesabî iş ilişki raporları zincirde hesap sormaya başlar; küçümsemeyin. üç aylık ortalamada bazı uygulamalar tek basamağa bile istikrar farketmeden iner; yine her bir satıra bunu 'çift haftada bekle' hatırlatması almadan biz para koyamıyoruz. hayat bizim listemizde kalsın, izleyin ama gözünüze bir kilometre yaklaştırmasın yeter, bir yastıkta eşiniz işliyorsa her gece eğilip bilye avucuna ders çıkarın, mesele öyle.