diyet yaparken zorlanılan anlar

her şey çok usulüne uygun gidiyor, mutfak plastik kaplarla dolup taşıyor, tereyağ yerine üzüm sıkıyorsun ama asıl zorluk markete giderken elin alışveriş arabasına o iki çikolatayı koymaktan alıkoyuyor. ayrıca akşam yemeğini hazırlayıp su içerek kalkmak, o bulaşıkla boğuşmaktan daha ağır geliyor. ama inanın üç hafta sonra eliniz kendiliğinden meyve reyonunda duruyor, o günü göreceksiniz.

perdenin arkasından sokaktaki simitçiyi izlemek başlı başına bir ibadet oldu artık. tartıda azalan sayıyı görünce seviniyorum ama ertesi gün bir dilim ekmek düşüncesiyle geçen üç saatin sonunda pişmanlık başlıyor.
(bkz: diyet psikolojisinin halleri)