terapiye başlama hikayeleri

bu hafta ilk kez sözleşti; karşımda biraz boştum, ama telefonun şarjı biraz gibiydi. anlatacaklarımın listesi hazırdı; iş yerindeki pasif irade, gazete gibi yorgun anlar, bir de hep içimde biriken şu kaygı. terapi dediğin ondan ibaret, biri seni haftalık takip ediyor, ama aslında hem dinliyor ama hem de ses telleri düşünmenin yolunu acayip hızlı açıyor. içine kapanık sanırdım kendimi, meğer ifade en cafcaflı Şiir buymuş. ilk seferde resmi bitiremedim ama yürüyen köşede çekip giderken bir noci da rahatlamıstım. sonraya on göruşmeyi bekleme, deneme; insan biraz daha konuşunca hafifladigini ispatlıyormus.