bir türk dizisi klasiği bizimkisi

efendim en iyi türk dizileri ne zaman konuşulsa içimden 'yine mi karşılaşmalar, kavuşamayanlar, bir de kanser ilanı?' diyesi geliyor. her cadı gibi kavanoz kaldırıp büyü yapanın, yazlıkta oğlunu kaybedenin derdi bitmiyor. benim en sevdiğim an ise dizide bir kişi unutkanlık yaşasa bile doktorun klişe pencereye bakıp manevi değerler konuşması, o sahne olmazsa tamamlamıyorum diziyi.

ama yine de bize ait işte, akşam yemeğini bir kenara koyup üç kuşak aynı kanepede toplanmamyı saglayan ender hazinelerden bir tanesi. kargoyla gelen bir şey kadar pratik, ama memnuniyetin iadesi de bir o kadar zor. yine de bir akşam 'klişe niyetine bir dizi açayım' deyip elinde kahve posası, beyni de incin bulursan kendini, onlardan birini açıver gitsin.

(bkz: klişe ölecek mi şüphesi)