dizi izlemek benim için akşamüstü pencere kenarında bir çay demek gibi bir şey, dışarıdan sessizce izliyorsun ama içinde yaşyorsun. son yıllarda bir sürü yapım var ama bana kalırsa en iyisi hâlâ eski diziler; çünkü onların sokağında gerçekten insanlar yaşıyordu, plastik dekor yoktu. yeni dizilerin bir kısmı güzel çekilmiş ama karakterler birbirine benziyor, sanki aynı binanın farklı dairelerinden çıkıp gelmişler.
yine de hakkını yemeyeyim, 'bir başka gün' tadında yavaş anlatan yapımlar tekrar geldi, o yüzden yeni bir şey onun için izliyorum, eski bir semtte yürüyormuş gibi.
kendi açımdan en iyi türk dizileri listesi aynı zamanda yalnız günlerimin arşivi oldu. mobbingli iş günlerinde insanın can yakan bir diziyi yanına alması iyi gelmedi ama kendimi en iyi bulduğum diziyi hâlâ seçemedim. birazcık kendi hikâyesini izler gibi oldun karakterin dedikleri sana dokununca gizli gizli oturup ağlamanın adına 'dizi gecesi' deniliyor bu dönemde, biliyorum. bir dakika geçse de o yüzden uzaklaşmak dizi bitmesin diyor insan harıl dinlerken.
şimdi iş çıkışı yeni bir bölüme başlasam bile terapi eksik. iyi kötü, o kalabalık sokaklardaki yalnızlık gene benden payını alsa kes, bazı akşamlar tek zip tık izlemek hür seçim değil, yaşıyor olmanın gereği sanki hiç umut yok gibi.
