eski türk filmleri

bizans kalıntılarından bahseder gibi eski filmleri izlerken bir yandan hasretle anıyoruz, ama yaşasın dijital platformlar.

almanya'da gece geç saatlerde youtube'da eski türk filmleri izliyorum, memleket hasreti biraz olsun dinmiş oluyor. mesela 'süt kardeşler' hâlâ güldürüyor, oyuncuların doğallığı yok artık. yeni filmlerdeki o abartılı efektler yerine, eski filmlerde bir samimiyet vardı. bir de şu yeşilçam usulü dublaj sahneleri, evet bazen komik ama insan özlüyor işte. (bkz: türk sineması altın yılları) hollandalı arkadaşlarıma izletsem anlamazlar ama bu kültür başka. keşke bir ara festival yapsalar da oralarda yaşayan bizler de izleyebilsek.