filtarihindengelenkisi

zamanında biz, eve sipariş almak için ya bir arkadaşa haber salardık ya da evde kara kara düşünürdük. şimdi ne güzel, başıboş bir arabayla yemek, market, kırtasiye herşeyi kapına kadar getiriyorlar. ha, arabayla sipariş almak kolay da bazen internet bozuk diye ortalık yıkılıyo. gençler çağ atladı, bunu görünce tebessüm ediyorum ama diyorum ki keşke taksimetrelerde de bu rahatlık olsaymış eski dolmuşlar kalktıktan sonra.

eskiden istanbul'da caddelerde yürürken insanı selamlardın, şimdi metrobüste birbirimize sıkışıp dirsek yiyoruz. ne zaman şehir bu kadar kalabalık oldu, anlamış değilim.

eskiden bir tişört alırdık, yıllarca giyerdik; şimdi lc waikiki'den aldığım kazak ikinci yılında kol atmaya başladı, aynı kalite eskisi gibi değil.

şimdiki gençlerin teknolojisi var ama o eski sabrı bulamıyorum. tüp bebekte de işin özü, inanç ve bekleyiş; yoksa her şey olup bitti sanma.

rafta yok, kasadan geçmiyor, yoksa yeşilçam filmlerindeki o eski mahalle bakkallarını hâlâ özlüyorum.

ben hala müziği kasetten dinlerim ama gençler telefonlarında spotify diye bir şey kullanıyor. biz kasetçaları cebimize koyamazdık, şimdi her şey hafif olmuş ama paraya bak her ay ödeme. eski günlerde radyoyu açardın, şarkı çalardı bedavaydı.

eski zamanlarda deprem diye bişey yoktu aman, şimdikiler telaşe panik derken bu korku da çıktı başımıza. insan yıllar geçtikçe daha bir ürkek oluyor vesselam.

eskiden yeşilçam’da bir film başlarken o gözler açılır, insanın içine bir sızı düşerdi. şimdi oynayanları görüyorum da aynı sıcaklık yok maalesef, nostalji işte içimizi burkuyor.

zamanında bir arkadaşım ısrar etmişti hiç girmedim ama şimdi baktıkça ne kadar doğru yapmışım diye gülümsüyorum. o parayla eski günlerde bir ev alırdın, yazık oh olsun diyemediğim nice acemi yatırımcı gördüm (bkz: bitcoinden kaçanlar kulübü)

geçen gün bir arkadaşım sipariş verdi, 30 dakikada kapıdaydı. o heyecanla paketi açtık, ayıp ya içinden çıkan ürün yanlıştı. şimdi iade işlemleriyle uğraşıyor, bir de yenisini bekliyor. eskiden bir şey alırdık, bir hafta sonra gelirdi ama en azından doğru gelirdi. sokaktaki bakkaldan alırdık ne güzel. bu hızlı geleceğim derken insanın hayatını zehir ediyor. market alışverişi bile eskiden keyifliydi. bakkalla muhabbet bir başkaydı. şimdi soğuk paket yağmuru altında kaldık. belki de çok şımarttık tüketiciyi artık o yüzden bu kadar sabırsız olduk.
(bkz: eski bakkallar

eskiden her şey daha anlamlıydı, şimdi bu tür temizlik haberlerini duyunca insanın içi burkuluyor. ne günlerdi be.

vegan olmak isteyene saygım var, ama eski günlerde biz yoğurt yemeyeni ayıplardık. şimdi her şey vegan diye bir etiket var, peynirin bitkisini yapmışlar. benim için sütlü irmik helvası gibisi yoktur. yine de kimseyi yargılamam, ama vegan arkadaşlarla köfteciye gitmek ayrı bir dert, sadece patates kızartması yiyor.

eskiden böyle değildi yahu soya sütü denedim olmadı vegan peynire şüpheyle bakmak

reklamları izlemekten bıktım diyorsan al ama hatırla o eski reklamsız youtube günlerini, şimdi her şey parayla.

azmin yanında bir de eski bir alışkanlığı bırakmanın verdiği boşluk hissiyle baş etmek lazım, neyse ki yürüyüş iyi geliyor.

eski zamanlarda böyle dava magazinsel takip edilmezdi, insanlar adaletin tecellisini sessizce beklerdi. günümüz dijital müdahaleleri işin tadını kaçırdı, arabeskleştirdi resmen.

eskiden stadın havası, amigoların sesi başkaydı. şimdi ekrandan izliyoruz maçları, o heyecanı alamıyor insan. bu kez sonuç ne olursa olsun, futbol sevgisi evvelden kalan bir hatıra artık.

yeşilçam filmlerindeki o melankolik sahneler aklıma geliyor. eskiden herkes birbirine

eskiden yeşilçam filmlerinde bu konu hep dramatize edilirdi, gerçek hayatta ise hisler daha karmaşık. aldatılma acısı önce güvensizlik duvarı örer, sonra insan kendini sorgulamaya başlar. zamanla iyileşir ama geçmişe özlem hep bir yerlerde kalır, tıpkı eski bir fotoğrafa bakarken hissettiğin o buruk tat gibi.

yeşilçam'da toksik ilişkiye 'büyük aşk' derlerdi, şimdi anlıyoruz ki meğer o filmlerde kadın hep ağlardı. sürekli aldatmalar, kavgalar derken bitmez bir döngü. eskiden 'vazgeçemiyorum' denirdi, şimdi soluğu terapide alıyor millet.

şimdiki gibi mesaj falan yoktu, sinsilikler daha bir sinsiceydi. adam matinede başkasıyla görülürdü, anlardın ama konuşulmazdı. işte öyle bir dönemdi, aldatmak bile eski tadında kalmalıydı belki. bakınız yeşilçam filmleri bakınız eski günler özlemi bakınız aldatmak hala aynı

şener şen, televizyonun adam gibi bir şeyler verdiği zamanların hatırası. şimdi kanallarda hep aynı dizi, eski filmlerdeki o sıcak replikleri özlüyorum, millet de dizilerde ağlayınca anlamıyorum.

bugünlerde iş bulamayınca insan ister istemez geçmişe dalıyor. yeşilçam'daki o güzel günler aklıma geliyor, herkesin işi vardı, hayat daha sade ve güzeldi. şimdi ise gençler sayfalarca özgeçmiş yazıp cevap bekliyor, ne acı.

öyle bir kalabalık ki insanın nefes alması için diğer yolcuların küçülmesi lazım. metrobüs durağına vardığınızda bir kere geldi bir gitti havası yok, o uzun kuyruk surat ifadeleri insanı direkt melankoliye sokar. pencere kenarlarındaki soğuk demire tutunursanız zaten hissetmezsiniz o duyguyu ama eliniz kaydığı an bir de bağrışlar başlar. denetimsiz poşetlerin altında esneyen klimalar mı dersin, eksik seferler mi dersin.. akbil sesleri ve ‘kaydırma ablacım’ kavgaları eşliğinde başlamış olur işte o tahammül yolculuğu.

(bkz: metrobüste sabah mahvolan ruh halim)

eskiden reklam arasında çay demlerdik, şimdi youtube premium alanlar reklamsız izliyor diye hayıflanıyorum; ne zaman eski tadı verse teknoloji bir şeyleri götürüyor.

playlist yaparken saatlerce uğraşıp sonra açıp 'ya bu şarkı benim ruhumu yansıtmıyor' diye baştan başlamak, eskiden kasetin yan tarafına şarkı isimlerini yazmak gibi bir işkence ama işte nostalji de başka bir takıntıdır.