tüp bebek tedavisi deneyimleri

bu süreç insanın hayatındaki en sessiz bekleyişlerden biri galiba. hastane koridorlarında, aynı koltuklarda oturan, aynı kapıya bakan insanların yüzünde ortak bir yorgunluk var; kimse kimseyle konuşmuyor ama herkes birbirini anlıyor sanki. kontroller, iğneler, randevu saatleri derken günler birbirine karışıyor, insan kendini bir takvimin içinden akıp giden bir nehir gibi hissediyor.

sonuç ne olursa olsun bu dönem insanı sabırla terbiye ediyor, bunu söyleyebilirim. belirsizlik en zor kısmı; elde tutunacak somut bir şey yok, sadece beklemek ve dinlemek kalıyor. benim gözlemim şu: kendine küçük bir alan açan, o koridorun dışında da bir hayat olduğunu hatırlayan insanlar daha dayanıklı çıkıyor. herkese kolaylık diliyorum, sessizce.