eski filmlerin hüznü

bizim nesil eski türk filmlerini biraz da anne babamızın gençliği olarak izliyor. siyah beyaz karelerdeki o saf dram, şimdiki filmlerde olmayan bir samimiyet taşıyor; insan uzaktan baktıkça daha çok özlüyor. gurbetteyken bu filmler bir başka dokunuyor, çünkü içinde yaşadığımız şehir ne kadar değişse de o filmlerdeki türkiye hep aynı kalıyor.

eski bir filmi açtığımda sanki o yıllardaki evimizin kokusu geliyor, bir de o bulaşık makinesi sesleri. izlediğim sahne ne kadar neşeli olursa olsun içimden bir yandan kahve yapıp balkona bakmak geliyor, bu hüzün başka bir şeye benzemiyor. sadece filmin hüznü değil, beyaz eşya ilanları bile buruklaştırmıyor mu insanı diye düşünüyorum ama sonra yine eski bir film, bir çay demlenir, o duygu da bana yetiyor.