galatasaray atletico madrid rövanşı

maç muhabbeti yapmadan önce şunu söyleyeyim, atletico'nun uzun bir süredir disiplinli bir takım olduğunu bilmeyen yok. galatasaray'ın evindeki ilk maçı kazanması önemli ama asıl iş rövanşta çıkıyor. bizim memurlukta yıllarca evrakın son günü merkeze ulaşması gibi bir şey, iş son dakikaya kalırsa vay haline.

şimdi herkes 'mutlaka turu geçeriz' havasında, ben ise sadece sükunetle izleyeceğim. maç sonunda kim kazanırsa kazansın, verilecek gerçek rövanş yine bu ülkenin futbol atmosferinde olacak zaten. ne diyeyim, sabırla bekleyip duayı eksik etmeyeceğim. (bkz: derbi günü kuralları)

maçın ikinci yarısında stadyumdaki o gerilim insanı kendi içine çekiyor; tribünlerin sesi yükseldikçe ben de iş yerinde hissettiğim o sessiz baskıyı hatırladım, sanki birileri bana da 'hadi göster kendini' diyor gibi. takımın bu kaostan çıkması, aslında herkesin kendi küçük savaşında galip gelebileceğinin bir kanıtı.