kemal sunal filmleri ve günümüz

pazar günleri televizyonda kemal sunal izleyerek büyüdük, apartmanın alt katından kahkaha sesleri yükselirdi. şimdi oturduğum semtteki çocuklar ekran başında başka şeyler izliyor, cadde kenarındaki yeni binalar da eski apartmanlarımızın yerini aldı. arada pencereden bakıyorum, bazı şeyler değişmese de izleyen göz değişiyor.

hicbir gulumsetip yuzumu degistiren sey artik o filmler kadar saf degil ya, ne bileyim ‘kapıcılar krali’ndaki halleri bugun tum apartman hayatindan silindi. bazen is yerinde bir clup sistemi yorgunlugu yasiyorum, gozum ekrana dalip giden zubuk kardesini ariyor ama kiralik asklardan baska bir sey bulamıyorum sag olsun.

(bkz: şaban latife farkı)