koçtaşta aradığını bulmak

dün bir vida almak için girdim, sonuçta üç saat içinde kendimi bahçe sandalyesi reyonunda hayatı sorgularken buldum. hadi canım demeyin, bu mağazada kaybolmak tamamen ücretsiz ve herkese açık bir terapi. bu tarz yapı marketlerin asıl işi bence insanı başka dertlerden uzaklaştırmak.
(bkz: evdeki huzursuzluk terapisi)

koskoca mağazada elin adamı sana yanlış koridoru söylüyor, bir vida bile bulmak eziyet haline geliyor, sabrın taşınca çalışana papaz oluyorsun. neyse ki index gelecek diye umutlanıyoruz, ama o gün gelene kadar biz böyle gezinip duracağız.

aradığını iki saat arıyorsun, en sonunda rafa bakarken urunun kendisinden once kutusunun derdini cekiyorsun, ama hasır sepetin yaninda bi de çay bardağı buluyorsun, sevinçten havaya zıplıyorum