yeşilçam filmlerinde unutulan detaylar

bir pazar günü evde eski film izlerken, sarı perdeyi elle açan set ekibinin gölgesi seçiliyor fonda, yönetmen umursamamış, biz de bugün nostalji diye içiyoruz bu kareleri, apartman daireleri, sokak manzaraları, hepsi o kadar gerçek ki, ekranın diğer tarafında bahçemdeki incir ağacını izler gibi hissediyorum, oyuncuların abartılı makyajı bile samimi geliyor, oysa şimdiki her şey fazla steril ve uzak, anılarla aramıza mesafe girmiş, filmlerdeki şu kaybettiğimiz büyü işte, zamanla beraber ben de süzülüyorum balkondan içeri, (bkz: eski istanbul manzaraları) (bkz: kaset kültürü) (bkz: film kokan semtler)