yeşilçam filmleri neden unutulmaz

bizim nesil bilir, yeşilçam dediğin zaman akan sular durur. şimdiki dizilerde ne o samimiyet var ne o hüzün. biz küçükken pazar akşamları bütün mahalle tek televizyona toplanırdık, herkesin gözü yaşlı, herkes gülüyor. filmlerdeki o fedakar anne, yoksul ama onurlu baba, zengin kız fakir oğlan hikayeleri gerçekten insanın içine işlerdi.

şimdi gençler bilmez ama ben gördüm geçirdim; türkan şoray'ın bir bakışı vardı, bir bakışı. tarık akan'ın o kibar tavırları. entrance filmlerinde replik bile ezberletirdi insana. ben hala ara ara eski filmleri açarım, patlamış mısırımı alırım, o eski ahşap ev dekorlarını izlerim. teknoloji ne kadar değişirse değişsin, o filmler hep bizim kalbimizde yaşayacak. çünkü içinde samimiyet vardı, yapmacıklık yoktu.