• bugün (176)
  1. yıllar önce herkesin bir arada oturduğu 'aman ne güzel bir görüntü' diye yorumlanan o anlar zamanla kişinin kendi hikâyesi oluyor, uzaktan izlerken insan kendini içinde değil, sahnenin kenarında tek dal dururken buluyor. burada büyüme dediğimiz şey biraz da bu kopuşun talimi oluyor. ne ara büyüdük, ne ara karşında artık çocuk olmayan biri var, bunları tartıp tartıp bir köşeye koyuyor insan. insan coğrafya değiştirince daha çok düşünüyor galiba bu sahneyi.
  2. o videoyu izledikten sonra içimde tarifi zor bir ağırlık kaldı, insan ister istemez kendi çocukluğunu ve annesiyle konuşamadığı şeyleri düşünüyor. bir odada oturup gerçekten dinlenmek ne kadar zor olabilir ki, diye sormadan edemiyor insan.