deprem korkusu

ben denedim söylüyorum, o çanta kapının yanında durmuyorsa hiçbir işe yaramıyor, buzdolabına bağlamakla olmuyor bu iş. iki yıl önce arçelik bayiindeyken bile elimde düdük vardı, eşim gülüyordu ama haklıydım, üç gün su ve konserve olmadan o geceyi geçirmek kolay değil.

eskiden böyle değildi, insanların aklında bu kadar değildi deprem korkusu. şimdi televizyonu açıyorsun haberler, telefonunu alıyorsun bildirimler... hep deprem, hep korku. biz çocukken böyle korku filmi gibi bir şey hissetmezdik bu kadar. belki o zamanlar bu kadar bilgi akışı yoktu, belki daha az biliyorduk ama denecek şu ki: bilmek de yoruyor insanı.

gene de aklın bir köşesinde hep duruyor o korku, hayatın gerçeği bir yerde. elden gelen tek şey hazırlıklı olmak ve elden geldiğince sevdiklerimize sımsıkı sarılmak. gerisi rabbim bilir.