depresyonla başa çıkmak

akşam vakti paravanı açıp tramvayın pencereden geçişini izliyorum bazen. depresyon böyle bir şey işte, kalabalığın içinde ama sanki camın arkasındaymış gibi hissettiren şeye dönüşüveriyor. başa çıkmanın sergilediği hali mi olur diyeceksiniz ama vazgeçmeden o anı geçirmek, güneşi bir daha görebilmek demek.

her kentin kendine göre hüzünü var. bazı sokaklar tedirginlikle değil, alışkanlıkla tanıdık geliyor insana. bir yerinden tutmak gerekiyor demek ki günü, battaniyeyi omuza alıp güne küçük bir eklentiyle başlamak gibi bir şey.