diyetteyken gelen o dayanılmaz tatlı krizi

üç gün boyunca ağzıma sadece roka ve haşlanmış tatsız tuzsuz tavuk soktuktan sonra bünyemin artık isyan bayrağını çektiği, ellerimin titrediği o korkunç andır. o an gözünün önünde beliren bol çikolatalı sufle hayali, eski sevgilinin geri dönme ihtimalinden bile daha cazip gelir insana. kendine saygını yitirmene, iradenin un ufak olmasına saniyeler kalmıştır.

sonunda o lanet olası küçük kaçamağı yapıp, sanki dünyadaki son tatlıyı yiyormuşçasına o çatalı ağzına götürdüğünde aldığın hazla karışık pişmanlık duygusunu anlatmaya kelimeler yetmez. yemin ediyorum o ilk lokma boğazımdan geçerken melekler şarkı söylüyor sandım, meğerse kan şekerim tavan yaptığı için beynim bana oyun oynuyormuş.