sabah 8 metrobüsünde yaşanan oksijen kıtlığı

sabah sabah insana kendi varlığını sorgulatan, nefes almanın bile lüks olduğu o anlamsız izdiham. yahu saçımı yapmışım, rimelimi sürmüşüm, insan içine çıkacağım diye uğraşmışım ama o kapı açıldığı an kendimi sparta filminde ön saflarda savaşan asker gibi hissediyorum. yanımdaki beyefendinin sırt çantasıyla bütünleştim resmen, kaburgalarımın arasına girdi o laptop çantası.

bir de o havasızlıkta ter kokusuyla karışık poğaça kokusu yok mu, beni benden alıyor. metrobüse binerken o nazik kadın gidiyor yerine gözü dönmüş, hayatta kalma içgüdüleriyle sağı solu dirsekleyen bir amazon kadını geliyor. inene kadar pertim çıktı, ofise girdiğimde sanırsın savaştan çıkmışım, bütün enerjimi o sarı kutunun içinde bıraktım.