eski türk filmlerindeki hayat

eski türk filmlerini izlerken hep şaşırmışımdır. insanlar o kadar rahat, o kadar sade yaşıyorlar ki. açık bir mutfak, perdeleri savrulan bir pencere, ahşap sandalyeler... bir de o sokaklar, sahil çay bahçeleri... bugünün karmaşasına hiç de benzemeyen bir düzen var. neşeli insanlar birbirinin evine kapıyı çalmadan girer, hoş geldin der, az sonra kahve gelir.

şimdi böyle mahalleler nerede var? herkes apartmanına kapanmış, dertlerle baş başa. belki de değişen hayatlar değil, biziz. bazı sabahlar bir filmin sahnesini arar gözlerim ama bulamam. o yüzden ben de eski filmleri açıp o yağmurlu pencereden hayatı bir de onların gözünden izlerim. bir bardak çayla sessizce, hazin ve güzel.

(bkz: şehir yalnızlığı)