işsizlikten sıkılmak

iş arama süreci insanı hele ki uzun sürerse farklı bir ruh haline sokuyor. işsizlik denilince ilk akla para derdi ve gelecek kaygısı geliyor; şüphesiz o var gerçekten. ama bir yönü de var ki kimse dile getirmiyor: evde pinekledikçe günler birbirine benziyor, çevrendekiler işten geldiğinde anlatacağı gündelik olay bile bulamıyorsun. kendimce küçük rutinler kurdum, sabah yürüyüşü ve çay saati beni topladı; iki tarafı da görelim desem de moral yönetimi bu işin en kritik kısmı. iş aramaktan kafanı kaldırıp parkı, gökyüzünü de izleyince hayat biraz daha anlamlı geliyor.

(bkz: işsizin günlüğü)