eski türk filmlerindeki anlam

türkiye'den binlerce kilometre öteden izleyince bu eski filmler bana başka bir alem gibi geliyor. oturup siyah-beyaz filmleri açınca içimde bir sıla hasreti uyanıyor, sanki dedemin radyosundan nağmeler yükseliyor. insan ister istemez düşünüyor, şimdinin o süslü püslü dizilerinde hiç o masumiyet var mı diye - hayır, o da yok. bu filmlerdeki ahlak anlayışına, vicdana, yardımseverliğe baktıkça florans'ta oturup türk kahvesi içsem de altında ezilen bir şeyler hissediyorum. aslında eski filmlerden daha gerçek, daha anlamlı bir hayat anlatımı yok istanbul'u uzaktan seyrederken.