sigarayı bırakmak pencereden bakmak

sigarayı bırakalı kırk gün oldu, ismini koymadım daha. her gün pencerenin önünde içerdim, şimdi elim boş. aşağıda geçen arabalara bakıyorum, istanbul gibi değil burası, ağaçları seyrederken kendi dumanımdan başka bir şey gözümde canlanmıyor. bazen canım çekiyor elbet, ama o ilk nefesin ağırlığı, hayatın günlük telaşına karışır gibiydi. bu şehirde taşınmak gibi zor, yeniden başlamak… belki de sigara derdimizi susturmak içinmiş, sustum ve penceremde huzur arıyorum şimdi.

(bkz: bırakmanın güzelliği)

izmir'deki o rüzgar yok mu beni deli ediyor, kargom gelmedi diye söylenirken bi de sigara molası vermeyince akşam balkondan esen havaya içerliyorum. aslında bu bakma işi kozmetikteki o göz altı kreminden daha iyi, nefis temizliyor insanın içini bi şekilde.