toksin sandığımız şeyler

o kadar çok var ki ah ki ne ah.

meğer o cildimi parlatacak diye aldığım tonikteki köpük ajanı, 'toksin' süsü verilen bir kimyasalın ta kendisiymiş. kozmetik kutularının arkasını okumak, o ürünün tüm hayat hikayesini öğrenmekten daha zor ama en azından ''doğal'' yazan her şeye inanmıyorum artık.
(bkz: kozmetikte şehir efsaneleri)

insan bazen karşısındakinin haline bakıp 'bu toksik mi acaba' diye düşünüyor. oysa ipte yürümek gibi, iki taraf da dengesiz olunca ipler kopuyor. gün sonunda herkes elindekiyle yetinmeye çalışıyor ama filmin sonu gözyaşı oluyor.