denizi olmayan şehirde hayatta kalma mücadelesi

ankara'da yaşanır mı sorusunu duyunca bile tüylerim diken diken oluyor yemin ederim. kuru ayazdan saçlarımın nemi bitti, dudaklarım paramparça oldu. tunalı'da iki tur atıp sonra avm'ye tıkılmak hayatın neresi tam olarak kızlar, aklımı kaçırmak üzereyim.

herkesin üzerinde siyah kaşe kaban, ellerde kahve, yüzlerde inanılmaz bir ciddiyet. sanki herkes devlet sırrı taşıyor da ona göre yürüyor caddede. deniz yok, hava kuru, insanlar sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor. ben burada cilt bariyerimi korumaya çalışmaktan psikolojimi kaybettim, net yaşanmaz.

ilk taşındığımda her hafta sonu avm gezmekten ruhum inanılmaz daraldı. bir gün kuru asfaltın ortasında sinirden ağlayarak telefondan martı sesi falan dinledim. nem yok diye saçlarım süpürge teline, cildim de kurumuş kertenkeleye döndü kızlar, resmen çürüyorum buralarda.

iki yudum deniz havası alacağım diye bozkırın ortasında kuruyup gitmek kaderimmiş, valla katlanılacak gibi bir acı değil bu.