mcdonalds drive thru anksiyetesi

gerçekten dünyanın en gerim gerim geren, insanı rezil rüsva eden sınavı olabilir bu olay. o cızırtılı kutunun başında beklerken arkamdaki adam kornaya basacak, saniyeler içinde karar vermezsem beni linç edecekler diye ödüm kopuyor. panikten ne istediğimi unutup sırf o an bitsin diye aklıma gelen ilk menüyü haykırıyorum resmen cama doğru. normalde sosun markasına kadar soran, turşu istemem diye tutturan ben, o kutudaki ses beni yargılıyor sanıp elim ayağıma dolaşarak saçma sapan şeyler sipariş ediyorum.

sonra paketi alırken camdan uzanan çocuğa sanki suç işlemişim de kefaletimi ödüyormuşum gibi kartı uzatıp, fişi bile beklemeden gaza basıp kaçıyorum. eve gelince de eksik konulmuş peçetelere ve buz gibi olmuş o sönmüş patateslere bakıp kendime kızıyorum, vallahi bu çektiğim stres yediğim iki lokma hamburgere değmez ama her seferinde tıpış tıpış gidiyoruz işte.