vestel televizyon

annemlerin ısrarıyla aldık, salonda duruşu fena değil ama içindeki o smart tv özellikleri beni benden alıyor, netflix açılana kadar yaşlanıyorum resmen. kumandasına dokunduğum an cihaz nazlanmaya başlıyor, sanki televizyon değil kaprisli bir kedi mübarek.

hani yerli malı yurdun malı dedik bağrımıza bastık ama her akşam bu renklerin kendiliğinden neon pembeye dönmesiyle kör olacağız yakında, şaka gibi gerçekten.

o kadar övülen 'gururla yerli' sloganına kanıp salona baş köşeye kurduk ama görüntü kalitesi bildiğin çamur. en sevdiğim dizideki başrol çocuğun yüzü bile tost makinesiyle çekilmiş gibi görünüyor, pikselleri saymaktan konuyu kaçırıyorum resmen.

iade etmemek için zor tutuyorum kendimi, süs niyetine üzerine dantel örtüp kapalı tutsak daha şık duracak.