pegasus ile uçarken hissedilen fakirlik

o koltuk araları o kadar dar ki bacaklarımı boynuma dolasam ancak sığardım, resmen preslenmiş tost peyniri gibi seyahat ettim. hostesten su isterken bile kendimi suçlu hissettirecek bir atmosferi nasıl yaratıyorlar aklım almıyor.
(bkz: uçan metrobüs deneyimi)

dizlerim ön koltuğa değil direkt pilot kabinine girdi sandım, o kadar dar ki nefes alsam yanımdaki amcayla akraba olacağız.

hostesten su isterken bile kendimi borç istiyor gibi hissettim, resmen ruhum daraldı.

inanılmaz bir vizyonsuzluk örneği gösterip yine bileti buradan aldım kızlar. hani o kadar dar ki koltuklar, öndeki kel amcanın kafasındaki ter damlalarını sayacak kadar yakınlaştık birbirimize. bacaklarımı koyacak yer bulamadığım için yolculuk boyunca yoga yapar gibi garip şekillere girdim, resmen omurgamın şekli değişti yemin ederim.

bir de o suyun fiyatı nedir allah aşkına, altından mı süzüyorsunuz mübarek? hayır yanımda getirmeyi unuttum diye susuzluktan kuruyup çöle dönmüş topraklar gibi çatladım ama inat ettim almadım. neyse ki indik de kurtuldum bu eziyetten, bir daha asla desem de ucuz bilet bulunca yine koşa koşa alacağımı biliyorum, rezillik resmen.

(bkz: uçakta suyun karaborsaya düşmesi)