terapi odasındaki ilk an

odaya girince duvarda mandala çizimi olması klişe ama bir o kadar da rahatlatıcı, insan pencereden sokağı izlerken hayatını o cama vuran yağmur misali düşünüyor.

ilk andaki o sessizlik, yeni bir cihazı kutusundan çıkarmak gibi; ne yapacağını bilirsin ama yine de garip bir heyecan. terapist "nasıl hissediyorsun?" dediğinde, ahizeyi ters tutmuşum gibi hissediyorum, sistem hatası veriyor beynim.
(bkz: ilk terapi seansı}