terapiye full makyaj gitmek

o koltuğa oturduğum an o rimellerin akacağını bile bile her seans öncesi inatla iki saat aynayla bakışıyorum. sırf kadınsal dürtülerle adamın karşısında güzel ağlayayım diye çektiğim bu çileye psikolojimden daha çok üzülüyorum artık.
(bkz: waterproof rimelin hakkını vermek)

o kadar para verip dert anlatmaya gidiyorum sonuçta, tabii ki waterproof rimelim akana kadar hüngür hüngür ağlayacağım ama önce o eyeliner jilet gibi çekilecek. kadın kırk beş dakika boyunca ruhsuz gibi sadece kafasını sallıyor zaten, bari karşısında mükemmel görüneyim de egom biraz şahlansın. en son çocukluğuma inmek istediğinde çantamdan chanel rujumu çıkarıp tazeledim, o devasa travmaları solgun ve bakımsız dudaklarla anlatacak değilim herhalde.