• bugün (167)
  1. rahmetli babam kırk yıl önce anteni çatıya kurarken eli titremesin diye sandalyeye otururdu, şimdi gençler kaldırayım mı kaldırmayayım mı diye sabaha kadar yazışıyor. telefonlar çıktığında mektubu beklerdik ama en azından dışarıdan dönmek güvenliydi der dururdum, medya her deprem haberinde kalp atıyor şimdi.

    bilseydim içim rahat eder ama fiziğe pek güvenmem, adamlar cihaz kurup radyasyonu ölçsün derim ben hâlâ ne kadar tıssım. o zaman kızmayın eskileri özlediğim için, kırk sene sonra şimdiki gençler de bunu anacak belki, boş düşüncelerle kafayı yiyoruz hep beraber vesselam.