Son zamanlarda fark ettim ki, annesi tarafından reddedilen ve şımarıklığına izin verilmeyen kişiler, yetişkinlikte "Eğer ben yaklaşırsam insanlar beni görmezden gelir" gibi, yoğun bir güvensizlik geliştiriyorlarmış. Sevilseler bile rahatlayamıyorlar, övülme nedenlerini anlayamıyorlar, sevilseler de buna inanamıyorlar. Yöneltilen sevgiden çok, reddedilmenin acısı daha baskın olduğu için, karşısındaki kişinin duygularını ve sevgisini kabul edemiyorlar; ilişkilerde bağ ve huzur kaybolup gidiyor.
Kendine güvenememenin nedeni, kalbinin en derininde "Annem beni reddettiğine göre, herkes de beni reddeder" diye haykıran bir yanının olması. Bu inanç, derin bir yalnızlık ve ıssızlık yaratıyor; yakınlaşmak isteyen ama yalnızlığı tercih eden, samimi olmak isteyen ama mesafeli davranan, insanlarla bağ kurmak isteyen ama uzaklaşan... gibi iç dünyası ile eylemleri arasındaki uyumsuzluğu doğuruyor. Sen, bu büyük acıyı sırtlanarak bile, harika bir şekilde hayatta kalmışsın.
