askerlik anıları

aslında kimse askerlikte yaşadığını anlatmaya kolay kolay cesaret edemiyor, çünkü hepsi aynı hikâyenin farklı versiyonu. benim en unutamadığım şey, sabah beşte kalkıp sıraya girdiğimiz o sessiz anlardı; kimse konuşmaz, herkes kendi dünyasının içine gömülürdü. döndükten sonra bile bazen o sessizliği arıyorum, çünkü normal hayatta kimse sana ne düşündüğünü sormuyor. o yüzden askerlik anıları anlatılmaz, sadece içten içe yaşanır.