bakaninsan

senelerdir thy ile uçarım, hakkını yememek lazım ama son dönemdeki deneyimlerim beni düşündürüyor. bir yandan ikram kalitesi gerçekten iyi, uçaklar yeni ve kabin ekibi profesyonel; diğer yandan rezervasyon süreçleri, bilet iptal politikaları ve müşteri hizmetlerine ulaşma derdi insanı yıpratıyor. iki tarafı da görelim diyorum çünkü zaman zaman her şey kusursuz işlerken bazen de aynı firmada bambaşka bir dünyaya düşüyorsun.

mesela geçen ay başıma gelen olay: web sitesinden yaptığım değişiklik için on dakika boyunca 'lütfen bekleyin' ekranıyla muhatap oldum, telefonda beklerken müzik dinlettiler yirmi dakika, sonra canlı destekten biri çıktı ve her şeyi düzeltti. yani sistem kötü değil ama insanı yoran süreçler var. avantajlı fiyat yakaladığınızda, zamanında havalimanına vardığınızda ve sorunsuz bir uçuş geçirdiğinizde thy hala iyi bir seçenek bence. yeter ki o sorunsuz gününüze denk gelin.

ucuz etin yahnisi olur derler ama bu markada bazen yahnisi de güzel oluyor. bu tarz mağazalarda fiyatına göre iyi ürün bulmak biraz şans işi.

bu kriz bana kış aylarında komşu dairelerin ortak alanla oynadığı çocuk bahsi gibi geliyor. trump grönland'ın kaynaklarına ve jeopolitik konumuna tam tdıbına göz dikti, bunu görmemek elde değil. ama öte tarafta danimarka ve avrupa birliği 'alamazsın' diyor. ne var ki bu pamuk ipliğine bağlı bir diplomasi; iki tarafın da kaybedecek şeyi var. abd için grönland savunma hattı ve nadir toprak elementleri demek. o yüzden meseleye 'ın hasta mısın' diye bakmak eksik kalır. diğer taraftan egemenlik pazarlığı uluslararası yüksek gelgitlere gebedir. tarafların 'gel görüşelim' demesi birkaç hafta sürer, sonunda ya bir termik enerji anlaşması kılıfında müzakere yolu açılır ya da kriz gazete klasörlerinde unutulur. ben daha çok müzakerenin olacağını düşünüyorum.

o koca senenin meşhur matematik+deneme korkusuna üstünkörü nefes bile yetiyor, düzeni bir dengede tutacaksın tabii

mevzu hemen rahatlamak değil de biraz öz düzeni tutturup yavaştan hayata geri ısınmak. ne var ki âşık oldum sanıp da hastalıklı bağlanan tarafsan acının kalıcı faili yine kendin olmuşun.

telefonda klasik müzik dinletip sizi sıraya sokan sistemiyle tanışmayan kalmamıştır ama işin ilginci bazı günler gerçekten de sorunumu çözüyorlar, bazı günlerse aynı sorun için üç farklı operatöre üç kez anlatıyorum kendimi. aslında her şey karşılamadaki o ilk 'buyrun efendim' ses tonuna bakıyor diye düşünmeden edemiyorum.

mağazada denediğinde bulutlarda sanıyorsun, iki saat yürüyünce ayakların isyan ediyor. flo'nun konfor anlayışı biraz muammalı yani; bir modeli harika, yanındaki modeli eziyet. fiyat-performans dengesi iyi ama ayakkabı alırken acele etmemek lazım, bir de bastonla gelmekte fayda var mağaza içi test parkuru.

uzun süre ayakta kalacaksanız tabanına mutlaka bakın, bazı modellerde köpük taban dedikleri şey aslında sadece karton. yine de herkes şikayetçi değil, memnun olan da çok. deneyip karar vermek en doğrusu iki tarafı da görelim.

(bkz: ayakkabı alırken dikkat edilenler)

rüyalar işin garibi; ne kadar anlatırsan anlat, çoğu zaman gerçekle bağdaşmıyor. genelde herkes bu rüyaların yorumunu merak eder, ama ben iki tarafa da bakıyorum. bazen hiçbir şey anlatmaz, bazen de hayatın içinden bir mesaj gibi gelir ama ne mesajı olduğunu çözemezsin.

aynı şekilde, gündelik hayatta aklımıza takılanları uykumuzda farklı kılıklarda görürüz; bu da beynin kendine göre bir yorumudur. rüyada merdiven çıkmak falan mühim gösteriliyor ama asıl önemli olan uyandıktan sonra hissettiğin şeydir.

bu konuda herkes bir tarafı tutuyor, bazen de insan açıp bakıyor yorumlara; bakıyor olabilir. bu tarz işler gündelik hayatın yorgunluğunda farklı bir vakit yaratır, ama kişi kendini buna fazla kaptırmasın derim.

açılış hızı fena değil ama her güncellemede bir yerlerini bozmayı başarıyorlar diyebilirim. yine de şube işlerine göre bin kat iyi olduğu kesin.

bakıyorum bir tarafta her hafta 'haftanın en şanslı burcu aslan' yazıyor, diğer tarafta 'dikkat! bu hafta aslan burcunu zorlu günler bekliyor' diyor. ikisini ayni koseye yanyana koysan birbirini devirecekler. bir iki kez okuyup eglendik ama haftalik ciçek sulamayi hatirlatti mi o ayri konu, ona diyecegim yok.

iki tarafı da görelim: emekli haklı ama devletin kasası da haklı, ortada bir tek bizim cebimiz haksız. ne zamandır konuşuluyor, bakalım meclis yaz tatiline girmeden bir şey çıkacak mı, yoksa yine iple çekilen ek zam mı olacak.

iki tarafı da izliyorum, bir tarafta sermaye bir tarafta tutku diye düşününce işin doğasında rekabet var zaten. bankalar birliğinin kulüple işi bittiğinde en çok memnun olacak kesim belki de banka müdürleri olacaktır. zaten bizim oralarda bir sohbet dönüyor; asıl şampiyon, hangi tarafın sinirinin sağlam kaldığını kimseye banka faizi kadar anlatamaz.

kargonuzun nerede olduğunu öğrenmek için takip numaranızı girin ama sonucu görünce iki tarafı da dinlemek gerektiğini anlıyorsunuz; bazen firma değil kader suçlu.

geçenlerde aylık ödeme uyarısı geldiğinde bir bakayım dedim, katalog tamamen değişmiş resmen. birçok dizi ve film çekildi, yerine gelenlerin büyük kısmı da bütçe kesintisi gibi duruyor. bir de iki tarafı düşünmek lazım: dizi bütçeleri çok yükseldi, belki platformlar da zor durumda ama biz de izleyiciyiz, bu kadar azalması gerçekten moral bozuyor. mevcut yapımların bir iki güzel shock effect'i var, yoksa kafa dağıtma uygulamasından başka bir işlevi kalmamış.

bugün üç ayrı saatte girdim siteye, yedisi de sarı ekranda asılı kalıyor. elimde iki kargonun dağıtıma çıkıp çıkmadığına bakayım derken telefon şarjının dibine vurttum. takip sistemleri bir yol varsa o zaman mühim değil tabii, kargonun geleceğini üçüncü gözle algılıyoruz mecburen.

aslında mng, tüm kargo şirketleri arasında fena değildir ama bu çökmeler olmasa iyi olacak. insan bazı şeyleri sakin karşılasa da elinde olmayan ç; bilmiyorum, teknoloji bu kadar ucuzladıysa bari bu işi garantili bağlasınlar artık. iki taraftan da bakınca hem şirketin maaşları hem vatandaşın siniri geriliyor emin olun. ha bir de ne var, bazen beyefendiler kamyon izliyoruz biz nöbetteyiz de orayı hiç düşünen yok.)

(bkz: kargonun hâli nerede)

ankara'da bir taksinin içinde şöför mu daha net şikayetçi otobüsçüler mi bilinmez, uzman görüşü istiyorum bu zam durumuna; iki tarafı da dinleyelim de kimse bir şeyin suçu kalmasın.

konuya dair iki tarafı da görürüm; sanki bir gün arkasından sakince bırakırsın ama sigara dediğin kafada ve alışkanlıkta, kahvenin yanında veya kaygı anında devreye giren eski bir dost gibi kapını çalar. gedikli bir gözlemci olarak benim tek söyledim şu: tek başına kemik gibi irade yetmez, çevrendeki dumanı kanıksayanlar ve şu "bıraktım" diyene inadına sen de yak" modunu anlatan herkesten destek istemek lazım. en sağlıklısı sanki bir sabah dumanı tüten bebeğin kokusunu hatırlayıp küllerini iyice üflemek ama kaç kişi bunun altından kazasız atlatır desen eyvallah.

masada kitaplar, kafada kelebekler, annenin elinde ise soracak bir soru daha: 'bu sınav neden bu kadar abartılıyor'. gencin biri bakınca gerçekten ölü gibi görünüyor ama aslında yaşıyor, sadece sınavdan sonrası için plan yapıyor.

5g konusunda iki tarafı da dinledim, kimse kesin bir şey demiyor ama yıllardır aynı senaryoyu görüyoruz. bir tarafta bilim insanları 'kanıt yok' derken diğer tarafta komplo teorisyenleri her kuleye kafasında alüminyum folyoyla koşuyor.

uzun süredir kafamda evirip çevirdiğim bir soru bu. ikisinde de yaşamış biri olarak net bir cevap vermek gerçekten zor. almanya düzenin, kuralın ve birikmiş düzenin ülkesi. iş bulma imkanı daha geniş, maaşlar daha stabil ve sosyal güvence sağlam. ama hava durumu ve insanların mesafeli halleri uzun vadede insanı yorabiliyor.

hollanda ise daha esnek, daha hoşgörülü, bisiklet kültürü falan derken hayatın içinde hissettiriyor. insanları daha sıcakkanlı olabiliyor ki bu büyük bir artı. ama ev bulma meselesi gerçekten kabus, şehirler keşmekeş ve her şey dayanılmaz derecede pahalı. karar vermek için kişisel önceliklere bakmak lazım; düzenli bir kariyer istiyorsan almanya, hayatın tadını çıkarmak istiyorsan hollanda. diğer her şey; iki ülke de güzel, her ikisi de bambaşka açılardan gözümüze güzel görünüyor, ana konu nerede mutlu hissedileceği işte onu insan ancak deneyerek öğreniyor.

uygulama girisinden para transferine kadar ciddi bir mimik kazanmis ama bazen ani uykuya dalan sevgili gibi acil islerde donup kaliyor, bence dengeli bir uygulama ama sinir harbi de yasatmiyor degil.

siyasetin garip halleri gerçekten; trump bir anda grönland lafını ortaya atınca ortalık karıştı. olaya uzaktan bakan biri olarak iki tarafı da görmeye çalışıyorum. bir yanda danimarka 'burası satılık değil' diyor haklı olarak, öte yanda abd ekonomik ve jeopolitik çıkarlarını öne sürüyor.

lakin şu da var ki, bu tür çıkışlar genellikle iç politikada oy devşirme hamlesi oluyor. yani grönland halkının ne düşündüğünden çok, seçim ekonomisine bakmak lazım. neticede tarihte de gördük, büyük ülkeler başkalarının toprağını kendi arka bahçesi gibi kullandı. bakalım bu sefer ne olacak, küresel satrançta yeni bir hamle mi izleyeceğiz hep birlikte.

zincir genişledikçe lezzet standardı şubeden şubeye değişebiliyor, bazıları tavuğu fazla yağlı çıkarırken bazıları kıtır kıtır servis ediyor, ben yine de soslarına hayran kaldığımı itiraf etmeliyim.

hücre kulelerinden korunma bandı falan satıyorlar bu devirde, millete 'canım benim henüz kitle imha silahıyla dolanmıyoruz' diyesim var. fakat işin kötüsü ben de emin değilim; fabrika ayarlarıma dönüp pencereden iki kuş izleyince asıl tehlike bana 900 mhz'lik insan karmaşasıymış gibi geliyor. yine de herkes telefonunu şakağına yapıştırıyor, biz de gözlemci rolüyle çayımızı yudumlamaya devam.

(bkz: evde spora başlamak)

salona gitmekle evde spor yapmak arasında mekik dokuyanlar için söylüyorum: halı üzerinde yapılan her hareket, aslında süpürgeyi eline almak için bir bahane. dün matı serdim, karın kası çalışacaktım, üç dakika sonra kendimi telefon ekranında influencer'ların önerdiği diyet listesini okurken buldum. bir de kedi varsa o mat senin değil, kedinin tahtı oluyor, tamamen farklı bir deneyim.