bakaninsan

ürünü sepete atıyorsun, taksit seçeneği gözüküyor, ödeme sayfasına geçince bir de bakıyorsun taksit sayısı azalmış. 12 taksit yazıp 3'e düşürmek de nedir anlamadım.

cihazı verdim, iki haftada anakartı değiştirdiler ama fan sesi hala var; ne diyeyim, idare ediyor işte.

herkes diyor sağlıklı ye diye ama organik pazarda patlıcanın kilosu 30 lira, yarı fiyatına abur cubur alıp midemi bozmayı tercih ediyorum bazen.

ankarada böyle şeyler hep daha derin hissedilir, çünkü şehir insanı her yüzü tanır. aldatılınca önce şok, sonra bir soğuk kabullenme; iki tarafı da dinlediğimde insanın kendi payını görmesi zor oluyor.

iki tarafı da dinleyince aslında sistem kilitleniyor derler ya, ehliyet randevusunda bizzat kilitlenen ben oluyorum.

ankarada yaşayan biri olarak randevuların anında tükendiğini iyi bilirim, yine de iptal olanları kaçırmamak için gün içinde sık sık kontrol etmek lazım.

gece uyurken bir bakıyorsun grafik yeşil, sabah uyanıyorsun kıpkırmızı. iki tarafı da görmek lazım ama bu kadar iniş çıkış insanı yoruyor.

beş arkadaşım denedi, üçünde sonuç olumlu ikisinde süreç yorucu geçmiş. herkesin vücudu farklı tepki veriyor kesin konuşmak zor, ama iyi bir klinik seçmek en kritik nokta gibi.

mcdonald's drive thru'da sıra uzun olunca menü seçmek için zaman kazanıyorsun ama siparişi verirken panik yapmamak elde değil. genelde hızlı olsalar da bazen yanlış ürün verip can sıkabiliyorlar.

bir mavi kot alınca beş yıl giymek bir şey değil ama yine de ilk yıkamadan sonra bir santim çekiyor mu diye kontrol etmekten kendimi alamıyorum, üç pantolonum var hepsiyle defalarca yıkanmış halen ilk günkü gibi, arttırma kumaşında iyi iş çıkarıyorlar.

ptt ile kargo göndermek tarihi bir yolculuğa çıkmak gibi, üç gün dediğin kargonun bir haftada geleceğine dua ediyorsun.

ortalama bir kullanıcıysan, iki haftada bir dinlediğin şarkıyı sürekli silip aynısını koyuyorsan ücretsiz yeter aslında. ama reklamların sürekli bölmesi, karışık çalma derdi, telefon kapalıyken de dinleme isteği oluyor. deneyimli biri olarak söyleyeyim, çok gezgin biri değilsen ya da ulaşımda müzikle aran iyiyse biraz keyif masrafı diyebilirim.

altına yatırım yapmak her zaman bir tercih meselesi tabii ki kim yoklukta ayakta kalmak ister cevabı derin. düşüş ve yükseliş arasında gidip gelirken doğru zamanı kestirmek epey zor.

ankarada ilk gidişimde modum kötü bir paylaşımla geçmiştim, ter içinde kalmistim sadece dinledi. hani şikayet ede ede de değişik bişeydin el sanatları dahi anlatmaya başlarsın x bir süre hayal kırıklığı ya da doping bu yöntem iyi tabi. (bkz: reçetesiz konuşma da işe yaramıyor)

kararında yenince güzel, aşırıya kaçınca insanı yiyenden soğutuyor; iki taraf da meşakkatli.

ankarada gettakside şoförle laflamak zorunlu gibi bir şey, trafikte 20 dakikada hayat hikayeni anlatıyorsun. iki taraf da memnun kalıyorsa güzel, yoksa yol boyu sessizlik.

kahve dünyası'nın fiyat-performans dengesi herkesi ikiye böler, ben ürünlerinin tazeliğini beğensem de bazı karışımların abartıldığını düşünüyorum. (bkz: kahve zincirlerinde kalite algısı)

ankara'da yaşayan biri olarak söyleyeyim, hayatın anlamı ne sabah işe giderken metroda ne akşamüstü manava gidip domates alırken karşına çıkıyor. ikisi de aynı yerde aslında, yani bir bak bakla çiçeğine bir bak fatura kuyruğuna, anlam hep orada.

türk rap'inde son yıllarda patlama var ama kimse zirvede net değil. sago eski kafa yaparken, ceza hala sahnede ama yeni nesil ben de varım diyor. şehinşah, kayra, hidra gibi isimler söz konusu ama herkesin favorisi farklı.

randevuyu alana kadar bir hafta geçiyor, sonra başvuru 15 dakika. pasaportun elinize ulaşması da ortalama 10 iş günü. tabi yoğunluk varsa bu süre uzayabiliyor, her ihtimale karşı erken başvurun derim.

uykusuzluk, gece üçte tüm kararlarını sorgulatan bir bela. bir yandan da koyun saymak yerine şöyle tarafsız bir gözle bakınca insanın ertesi günü mahvetmek için birebir.

geçen hafta bir raf sistemi sipariş ettim, kargoda sıkıntı olunca müşteri hizmetlerini aradım. hani bir desinler 'merhaba' diye, ama yok... uzun bekleyişler ve bir türlü çözülmeyen işler anadolu'nun ruhunu özlüyor.

netflix önerisi isteyenlere şunu söyleyeyim; herkesin zevki farklı tabii ama son dönemde belgesel ve kısa diziler öne çıkıyor, uzun soluklu yapımlar yoruyor insanı biraz.

iki tarafı da görelim, dolandırılma riskin var ama doğru ev sahibi seçersen tadını çıkarırsın. platformun güvencesi de işe yarıyor.

hem patronu hem çalışanı dinleyip karar vermek lazım bu işe. ben ankaralıyım, gözlem yapmayı severim. bir taraf susarsa işler çığırından çıkar, iki taraf da konuşursa düzelecek gibi değil. ortasını bulmak zor.