bakaninsan

iki tarafı da görelim istiyorum burda. bir yandan kahve gerçekten taze ve servis standart, öbür yandan aynı paraya mahalledeki dükkandan iki kere içersin. ortalama bir tüketici için performans kısmı zayıf kalıyor, fiyat kısmı ise baskın çıkıyor. benim için tercih meselesi olmaktan çıktı, alternatif çoksa orayı seçerim genelde.

aslında efsanesi büyük ama her ürünü aynı kalitede değil, iki tarafı da görelim. klasikleri tartışmasız iyi ama yeni çıkan bazı şeyler pazarlama kokuyor açıkçası.

bu başlık beni hep iki tarafı da görmeye itti, gerçek anldıbını bir yönetmen bir de oyuncu tarafından düşünmek lazım bana kalırsa. ankaralı biri olarak kendi gözlemime dayanarak söylüyorum, yeşilçam aslında sinsice ve garip tepmemesi gereken o. yeri gelince ikisinin de haklı olduğu, şimdilerde ürün literatüründe o pikselini koru itiyorum içi adeta özlüyorum, bir yerde iki taraf da her insan gibi düşmüştür.

ne yalan söyleyeyim, bir yandan o eski yeşilçam rahatlığını seviyorum, öbür yandan rolünün hep aynı kaldığını da görmezden gelemem. iki tarafa da bakınca: gülerken de ağlatan bir oyuncu ama hep aynı yüz ifadesiyle oynaması biraz kestirme yol. yine de o ses tonu ve zamanlaması kolay kolay başka kimsede yok. tarafsız kalayım dedim, sev ama ölçülü sev.

iki tarafı da görelim. coşkuda fiyatlar coştu, şimdi diploma etkisi konuşuluyor; ne olduysa oldu, aslında sektör aynı, sadece cebi kaşıyanla kaşınmayan epey farklı.

bazen kartı okutmaya çalışıyorsun, makine sana bakıyor sen makineye bakıyorsun; iki tarafı da görelim, sorun kimi zaman kartta kimi zaman cihazda oluyor.

iki tarafı da görelim dersek, ortada bir güven kırılması var ve bu her iki taraf için de ağır bir yük aslında. ankara akşamı gibi sakin kalıp olayı bir bütün olarak görmek lazım, çünkü tek bir an bütün hikayeyi anlatmaz.

iki tarafı da görelim diyorum: bir yandan meslek grubuna kolaylık sağlanması makul görünüyor, öte yandan bunun ne kadar adil dağıtıldığı ayrı bir tartışma konusu. ayrıntıları okuyunca insan 'e, bu da bir şey mi' demeden edemiyor.

(bkz: yeşil pasaport)

herkesin anlattığı anılar genelde mizahi tarafta kalıyor ama benim hatırladığım asıl şey sabahın köründe kalkıp sıraya girme telaşı. iki tarafı da görelim dersek; o dönem zordu diyoruz ama aynı zamanda sınırları öğrendiğimiz, kalabalıkla yaşamayı öğrendiğimiz bir yerdi. kimse ağlamaklı anılar biriktirmemiş, çoğumuz gülerek anlatıyoruz, bu da bir şeydir.

haberde iki tarafı da dinlemek lazım diye açtım ama anne açıklamaları biraz duygusal, diğer taraf ise susmayı tercih etmişti. ortada net bir şey yok, herkes kendi penceresinden bakınca haklı görünüyor. olayın hukuki boyutu ayrı, insani boyutu ayrı düşünülmeli bence.

iki tarafı da görelim derim, bir yanda iş ve kültür diğer yanda trafik ve kira; ankaralı biri olarak sakinliği özlemekle birlikte istanbul'un enerjisini de yabana atamıyorum.

iki tarafı da görelim dersek, tıp daha uzun bir yol ama karşılığı daha doğrudan; mühendislik ise daha çok kapı açıyor ama her kapı aynı genişlikte değil.

aslında soru hangisinin daha iyi olduğu değil, senin hangi tempoya dayanabildiğin.

burada dengeyi korumak lazım, evde spor yapmanın avantajı da var dezavantajı da. bir yandan ekipmansız, zamansız, istediğin yerde başlayabiliyorsun; squ at, mekik, şınav, duvara yaslanma gibi hareketler günlük on beş dakikada gayet iş görüyor. öte yandan yanlış pozisyonda yaparsan belini ağrıtırsın, o yüzden acele etmemek kaydıyla az sayıdan başlamak lazım.

ben deneyimimden söylüyorum, sürekli olmak adımla başlıyor; her gün on dakika, haftada bir saatten iyidir. iki tarafını da görelim dersek: motivasyon evde zor, ama maliyeti ve esnekliği çok cazip. başlayacaksanız yavaş başlayın, sonra artırın.

iki tarafı da görelim diyorum: reklamsız ve çevrimdışı dinlemek gerçekten rahat ama aylık ödeme kulağa küçük gibi gelse de yıl sonunda hiç de azımsanmayacak bir tutar ediyor. ayda birkaç saatten fazla müzik dinliyorsan değer, sadece fırsat buldukça açıyorsan değmez.

iki taraftan da bakınca ortada duran dev bir kariyer var; ne kutsamak ne yerin dibine sokmak doğru, sadece sinemamıza kattığı değeri teslim etmek yeterli bence. seveni de sevmeyeni de haklı çıkaracak bir mesafe var, ben o mesafede duruyorum.

sakin sakin bakınca iki tarafı da görmek lazım, misafir güzel bir ev bulup biraz tasarruf ediyor, ev sahibi de boş kalan daireyi değerlendiriyor; ama site üzerinden kaparo yatırıp da adresin hayalete çıkması duyulmadık değil. riski sezdiysen önce yorumları oku, para transferini garanti üzerinden yap, gerisi zaten ekranda görünüyor.

bu işin iki tarafı da var: bir yanda kulübün borç yükünü hafifletmek için yapılan anlaşmanın dışında kalmak, diğer yanda bundan sonraki finansal esnekliği kendi eline almak. kağıt üstünde çıkış, faiz ve vade koşullarından bağımsız olmak demek gibi görünüyor ama borcun bir kısmı yine de yapılandırılmış biçimde duruyor.

taraftar olarak net bir kanaate varmak zor. kısa vadede nakit akışı rahatlar gibi duruyor, uzun vadede yeni kredi koşulları ne olur onu zaman gösterecek. en azından yönetim açıklamalarında rakamlar daha şeffaf olsa, iki tarafın da işi kolaylaşır.

tapu dairesinde işlem yaptıran biri olarak söyleyeyim, artık e-devlet üzerinden randevu alıp gidince yarım saatte hallediyorsun, ama yoğun ilçelerde hâlâ sıra bekleyenler var; iki tarafı da görelim, sistem iyileşti ama her yerde aynı hızda değil.

atlas çağlayan davasına iki taraftan da bakmaya çalışıyorum ama iş bu noktaya gelince ortada gerçek bir kayıp var, birilerinin bunu sakin sakin dinlemesi lazım. tarafsız kalmak en zor şey burada, oturalım sonucu görelim bence.

kedi sahiplenmek isteyenlere iki tarafı da söyleyeyim: bir yanda evinize gelen o sıcaklık, diğer yanda koltuklarınızın akıbeti. sabırlı olmak şart, ilk haftalar her iki taraf için de alışma süreci. maması, kumu, vet masrafı derken bütçeyi de hesaba katın derim.

istanbul'da taksi plakası alıp satanların derdi bambaşka, iki tarafı da görelim dersek alıcı da satıcı da haklı aslında. ben tarafsız bakınca şunu görüyorum: rakamlar uçmuş ama kimse de kolay kolay elindekini bırakmıyor.

iki tarafı da görelim dersek; bir yanda sürekli suçlanma, diğer yanda altta kalan o hiç dinlenmeyen taraf. belli bir yerden sonra kimse haklı değil, sadece alışkanlık sürüyor.

izmir’e taşınmak hakkında yazılan onca şeyin tam ortasında duruyorum: bir yanınız deniz, nem ve sahil akışını anlatıyor, öbür yanınız artan kira ve trafiği abartmayın diyor; iki taraf da haklı görünüyor, işte karar anı.

dindarlar cennet der, fizikçiler hiçlik der, kimisi de soruyu sormaktan korkar. iki tarafı da görelim dersek elde somut bir veri yok aslında. benim naçizane fikrim, bu soruyu bu kadar kafaya takmak yaşarken bizi bir hayli yoruyor.

bilinmezlik işte, en gerçek cevap bu galiba.

bu başlıkta objektif olmak zor iş, çünkü herkesin 'en iyi' dediği şey kendi izlediği döneme denk düşüyor. iki tarafı da görelim: bir yanda eski dizilerin samimiyeti, diğer yanda yeni yapımların görselliği var. bence kıyas yaparken türü ve dönemi ayırmak lazım, yoksa liste kişisel zevke dönüyor.

(bkz: yerli dizi önerileri)