istanbul da yaşamak artık çile

uzaktan bakınca trene binip boğazı seyretmek film sahnesi gibi geliyor, amma velakin işin içine metrobüs binme sırası arabesk dinleme rakımını katarsan cabası. şöyle bir oturdum essen’de elimde bir sıcak çikolata; ey geçmişte ekmek derdi n’olmuş alem diye hayıflanmadım değil. oysa şimdi her market alışverişimde böldüğüm beyaz peynirli ekmek bile daha pahalı o semtlerde ekşiyen soğana dönüşüyor.