altın eski günlerde kaldı

pencereden dışarı baktığımda, geçen altıncının önünde kuyruk görüyorum. insanlar elinde bileziklerle koşturuyor, ama yüzler hiç gülmüyor. ben hatırlıyorum, küçükken annem kolundaki bir çift bileziği bozdurur, evin taksitini öder, sonra bana da bir dondurma alırdı. şimdi öyle mi? yok gram, yok işçilik... dediklerimize bak. sanki altın alıp gömücü olduk hepimiz. eskiden altın kadının güvencesiydi, şimdi ise bir kumar. o eski günleri özlüyorum, hem kuyumcu da o zamanlar daha samimiydi. şimdilerde cama bakıp fiyat listesini görünce kafayı yemek işten değil.