spor salonu üyeliği

altı ay peşin ödedim başta heyecanla, motive olacağım diye. ikinci haftaya kalmadı motivasyon söndü, herkes bakıyor, aletlerin sırası bitsin diye bekliyorum. orada yalnızlık daha derin çarpıyor insana bir de. üzerine iş yeri mobbingi mi dersin, evin derdi mi, iki set kaldırırken aklım hep başka yerde. şimdi bir daha gitmezsem parama yazık, gidersem psikoloji bozuk. o üyelik sözleşmesi kafaya kazınan eski bir hatıra gibi artık.