metrobüs sabah yoğunluğu

öyle bir kalabalık ki insanın nefes alması için diğer yolcuların küçülmesi lazım. metrobüs durağına vardığınızda bir kere geldi bir gitti havası yok, o uzun kuyruk surat ifadeleri insanı direkt melankoliye sokar. pencere kenarlarındaki soğuk demire tutunursanız zaten hissetmezsiniz o duyguyu ama eliniz kaydığı an bir de bağrışlar başlar. denetimsiz poşetlerin altında esneyen klimalar mı dersin, eksik seferler mi dersin.. akbil sesleri ve ‘kaydırma ablacım’ kavgaları eşliğinde başlamış olur işte o tahammül yolculuğu.

(bkz: metrobüste sabah mahvolan ruh halim)