türkan şoray denince

o yeşilçam'ın sultanıydı, gözlerinde iki dünya birden yaşardı. şimdiki dizilere bakıyorum, ne o bakış var ne o naiflik ne o içtenlik. eskiden film bittikten sonra evde bir melankoli kalırdı, insan düşünürdü; şimdilerde ise sadece telefonla oynuyoruz. ruhu şad olsun, filmleri bizimle olduğu sürece biraz daha katlanırız.

(bkz: yeşilçam filmleri nerede kaldı)