komplo teorilerine inanmayanlar

sofrada bir onlar rahat oturuyor, diğer herkes anlatıyor da anlatıyor. ben de inanmayanlara bakıyorum da kıskanıyorum; dünyayı bu kadar kafa yormadan yaşamak cidden huzur veriyor. neyse ki hâlâ bir pandemi paneli filan açıyoruz da ordan geyik yapıyoruz ama yok, boş ve sade. öbür yandan onların da bir yere takılmama derinliği var; bu tarz bakınız. ikisi de her daim bir yerde buluşuyor — hayatın sade ve karmaşık her şeyine dair bir moral bozukluğu kalıyor. neyse ki beni etkilemiyor, çayımı yudumluyorum.