kitaplarla dolu bir kutu açmak

şehir hayatının koşuşturmacasında taşınmak bile başlı başına dert iken, kitaplarla dolu bir kutu açmak ayrı bir heyecan. eski semtin kitaplarını, o rafların kokusunu, hatta ufak tefek hatıraları yeniden bulmak insanı geçmişe götürüyor. pencere kenarında çay içerken o kutuyu açmak, içinden senelerdir özlenen ciltleri, solmuş ama kıymetli dedikoduları çıkarmak paha biçilemez. ama gel gör ki kutu o kadar ağır ki bir de düzeni bozmayacak şekilde yerleştirmek var. neyse, ben bu huzurlu hali seviyorum, kitaplarımı düzenlerken hayallere dalmamak mümkün değil. şimdi raflar doldu ama içimdeki sıcak duygu anlatılmaz.