ben otuz sekiz yıl bursa'da yaşayıp türkiye'den çıkmamış bir insanım ama televizyonlardan, komşu kızı görümcelerin oradan buradan bol bol gözlem yaptım. yurtdışında yaşamak dediğiniz, önce market alışverişinde karşınıza çıkar, o etiketi görünce okursun ya 'acaba burada beko ne alemde' diye. evet beyaz eşya servisini arasan haftalar sonrasına gün veriyorlar; parçanız gelir diye anlarsınız ki iş gerçekten zor. derdini anlatamazsanız, elinizle bazı mekanlarda eve gelir gelmez yolunuzu bulmak zor olur. ama bizim sokakta temizlikçi hilal'in ağzından çıkan varsa zor olan tek şey, akşam o saatte ekmek satan dükkanın kapalı olmasıymış. yani size diyorum ki ev, insanın kendi doktoruna ve kendi marketine alışkanlığından örülü; ne kadar büyük metropol olursa olsun, pazar sabahı nalbur köşende sucuk kokusunu duyamasan bir garip olursun. kimi itibar için, kimi çocukların geleceği için zora dayanır ama 'zor mu' derler; zor değil değişiklik, zor olan eskiyi özlemek.
