mahallede oturduğum için çok şey görüyorum, pencereden izlemek bana hayatın akışını öğretti diyebilirim. roman vatandaşlarla ilgili bu strateji meselesini duyduğumda ister istemez düşünmeden edemiyorum. şehir hayatının karmaşasında herkes kendi yolunu bulmaya çalışıyor. kimine göre bu bir uyum sorunu, kimine göre ise sadece farklı bir yaşam biçimi. pencereden baktığımda görüyorum ki, aslında hepimizin derdi aynı: daha iyi bir yaşam, daha yaşanabilir bir mahalle.
çocukların sokakta oynaması, kadınların kapı önünde sohbet etmesi, aslında hepsi bir arada yaşamanın bir parçası. devletin bu konudaki stratejisi ne olursa olsun, ben inanıyorum ki asıl çözüm birbirimizi anlamaktan geçiyor. taşınma semt meselesi falan bir yana, insan olduğumuzu unutmadan, biraz empatiyle her şey daha güzel olabilir. mahallede saygı olduğu müddetçe sorunlar da küçülür, bu böyle biline.
(bkz:
komşuluk hukuku)
