terapiye başlama hikayeleri

insan pencereden bakar, kendini ve şehri izler. ben de öyle yaptım, uzunca bir süre hayatın akışını seyrettim. sonra anladım ki bazı yükler varmış, tek başına taşıyamıyormuşsun. bir sabah kalktım, bir terapi merkezinin yolunu tuttum. içeri girmeden önce kapıda 5 dakika bekledim, etrafı inceledim. camlar büyüktü, dışarıda yağmur çiseliyordu, elime aldığım tanıtım broşüründe 'herkesin bir yolculuğu var' yazıyordu.

seans süresince ne çok şey anlattım, ne az. kimi zaman sustum, kimi zaman güldüm. terapistim hiç yargılamadan dinledi. o ilk görüşmeden sonra dışarı çıktığımda şehir daha yumuşak geldi. bazen bir adım atmak, kapıyı aralamak yetiyor. gerisi geliyor, hem de içinden geldiği gibi.