terapide ilk seans anıları

ilk seansta ne diyeceğimi bilemiyordum, karşımdaki hanım 'neye ihtiyacınız var' diye sorunca ben de 'hiç' dedim. sonra bir baktım kırk dakika boyunca ben konuşuyorum, o sadece dinliyor. hayatımda ilk kez biri beni acelesiz dinledi, o an eski günlerdeki uzun çay saatlerini hatırladım. insanlar artık birbirini dinlemiyor, hemen cevap veriyor ya, terapi öyle değil işte. yorucu ama sonra üstümden bir yük kalkmış gibi. tabi bunlar kolay değil, üçüncü seansta ağladım, beşinci seansta bana 'öfkeniz size çok şey anlatıyormuş' dediler. meğer ne çok şey biriktirmişim, eski filmlerde dökülen gözyaşları gibi. tavsiye ederim, hele bir de kendinize vaktiniz varsa.