eski türk filmlerindeki hayat

tarafsız olmaya çalışıyorum ama o filmlerde yaşayan insanların dertleri bile huzurlu geliyor bana. adam köşe başındaki muhallebiciden çayını alıyor, karısı sürekli örgü örüyor, herkesin tek meselesi gönül işleri. günümüzde ise ne görsek böyle filme çekseler alkışlayacak halimiz yok, çünkü o filmlerde merkez bankası faizi bile dert edilmiyor. yine de insanın simsiyah makyajlı fedakar kadınları, beş gece üst üste yenilen yemekli sofraları falan gerçekten içinde yaşayası bir dünya sanki.