eski türk filmlerindeki o masumiyet

izlerken insanı başka bir zamana götüren bir duygu var o filmlerde. ne o aşklar ne o şarkılar, ne de insanların birbirine bakışı artık tam manasıyla karşılığını bulmuyor gibi. ince bir anlatımın, uzun bir şarkının ya da bir yağmur sahnesinin bile bu kadar dokunaklı olabilmesi bambaşka bir şey.

elbette biraz şartlanma ve nostalji de var işin içinde; bugün gençler de kendi filmlerine bakıp yarınlar için aynı özlemi duyacaktır belki. iki tarafı da görmek lazım derim. öte yandan insanın içindeki salaş masumiyetin artık daha çetrefilli bir yazılımla donatılmış olması, bugünkü karakter hikayelerini de bir o kadar ilginç kılıyor. belki de asıl fark, izlediğimiz filmlerde değil; gözlerimizin artık daha fazla şey görmeyi başarmasında.