anksiyete

en sinir bozucu kısmı, gece yatağa girdiğinde tavanı izlemek. sanki içinden bir ses sürekli 'bugün şunu dedin, ya yanlış anlaşıldıysa' diyor. iş yerinde mobbingin dozu kaçtı mı direncin tükeniyor, bir de üstüne herkes 'gülümse' diyor sanki bu bir şeyi çözüyormuş gibi. yazınca biraz hafifliyor ama o hafiflik de sabaha kadar sürmüyor. biliyorum yalnız değilim ama nedense yalnız gibiyim. kimseye söyleyemediklerim buraya.