hepsiburada kargo gecikmesi

siparişin 'kargoya verildi' yazısıyla haftalarca öylece bekleyen bir takip ekranı kadar sessiz bir şey yok galiba. pencereden dışarı bakar gibi bakıyorum o sayfaya; her sabah aynı satır, aynı saat, aynı umut. şehirde yaşamanın bir yanı da bu, beklemeyi öğreniyorsun. kargo gelmeyince insan ister istemez çevresindeki her şeyi gözlemliyor. komşunun kapısına bırakılan kutular, sokağın ucundaki dağıtım aracı, hep bir hareket hep bir telaş... ama benim paketim yok.

bir süre sonra beklemek alışkanlığa dönüşüyor, hatta biraz huzur bile veriyor belki. yine de arada bir yenileyip bakıyorum o ekrana, sanki sadece ada inmeye gelen bir gemi gibi. sonunda gelecek ama ben artık beklerken yolda ne gördüğümü düşünüyorum.